Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2008

Tι θυμάμαι από τα Χριστούγεννα


Οι γιορτές δεν είναι το φόρτε μου, δε μ΄ενθουσιάζουν δηλαδή. Αισθανόμουν πάντα λίγο άβολα τις γιορτές και βαριόμουν αφάνταστα. Κι ένα παράξενο από παιδί με κούραζε η πολυκοσμία τους.Όσο μεγαλώνω αυτά τα συναισθήματα μ΄αφήνουν. Τώρα αν είναι βολικά προτιμώ να ταξιδεύω τις μέρες αυτές ή να κάθομαι σπίτι για να ξεκουραστώ και μ΄αρέσει. Φαίνεται δεν έχω καμιά ανυπομονησία πια...
Από τα Χριστούγεννα θυμάμαι μια μυρωδιά και λίγες εικόνες, φωτογραφίες θα έλεγα.
Η μυρωδιά των Χριστουγέννων για μένα είναι η μυρωδιά του καμένου ξύλου. Μεγάλωσα σε μία πόλη που έπεφταν πολλά χιόνια και έκανε πολύ κρύο. Έτσι σ' όλη τη πόλη πλανιόταν στον αέρα η μυρωδιά του καμένου ξύλου, από τα πολλά τζάκια και τις αμέτρητες ξυλόσομπες.Τη μυρωδιά αυτή ανακαλύπτω ξανά μόνο όταν βρεθώ Χριστούγεννα στην πανέμορφη Φλώρινα.
Τα πρώτα Χριστούγεννα που θυμάμαι είναι των δεκάξι μου χρόνων, ίσως γιατί σημαδεύτηκαν
από ένα τραγικό για μένα γεγονός κι έσβησε η μνήμη όλα τα προηγούμενα. Έχασα τη γιαγιά μου που ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή γιαγιά, αφού ήταν η γυναίκα που με μεγάλωνε από τη στιγμή που γεννήθηκα.....Τα Χριστούγεννα εκείνα με το μήνυμα της αγάπης πήρανπολύ μακριά την αγάπη από μένα.....κι ο αι -Βασίλης αντί να μου φέρει μου πήρε ότι περισσότερο αγαπούσα. Ήταν τα πιο κρύα Χριστούγεννα της ζωής μου.......
Κατόπιν ήρθαν κι άλλα αδιάφορα θα έλεγα...
Η αίσθηση που δε θα ξεχάσω και δε μπορώ να ξαναζήσω είναι όταν τα Χριστούγεννα πολλές φορές κοιμήθηκα αγκαλιά με τα παιδιά μου, μέσα σε ζεστές κουβέρτες στο χαλί δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο που αναβόσβηνε.Η αίσθηση της πληρότητας, της αγάπης που με πλημμύριζε έχει χαραχτεί μέσα μου.Τώρα τα παιδιά μου μεγάλωσαν και δεν μπορούμε να το επαναλάβουμε, λυπάμαι γιατί δεν το κάναμε πιο συχνά....
Αυτό είναι το μήνυμα των Χριστουγέννων για μένα, να κάνουμε, να λέμε πιο συχνά τα πράγματα που αγαπάμε...

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

stand by me

Μαύρη αράχνη σε άσπρο φόντο...

Ολαρία ολαρά χιόνι πέφτει στο βορρά
χιόνι έπεσε και κλείσαν τα σχολεία
που την κρύβεις, θεέ μου, τέτοια ομορφιά
επιτέλους τα παιδιά και οι δασκάλοι
χαίρονται μαζί πρώτη φορά
Όλα είναι ήσυχα κι ώραία
όλα είναι τόσο μαγικά
μόνο μία μαύρη αράχνη
μες στους δρόμους
μόνη τριγυρνά
τη louis vuitton στα χέρια της κρατάει
πέρα δώθε στο χιόνι την κουνάει
Σαν την είδαν κρυφτήκαν τα ελαφάκια
τα φωτάκια έσβησαν κι αυτά
θα σας θάψω στο χιόνι, εγώ ρεμάλια
είμ΄αράχνη αντέχω στα δεινά
Super puma με φώναζε η γιαγιά μου
κι ο παππούς μου με φώναζε φρικιό
θα σας κάτσω στο κεφάλι θε δε θέτε
έχω σχεδιο εγώ, έχω σκοπό
και μαζί με σας
και το όμορφο το χιόνι, θα το λιώσω
ναι, εγώ μπορώ.....
ολαρία ολαρά...........

Από τις αναμνήσεις μιας υπαλλήλου...και μιας άλλης...

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2008

ολαρία ολαρά,,


Oλαρία ολαρά χιόνι πέφτει από ψηλά.....
το πρώτο χιόνι για φέτος στη Νέα Υόρκη είναι γεγονός
Μέσα σε μια περίπου ώρα ασπρίσανε τα πάντα.
Πάντα μου αρέσει όταν πρωτοπέφτει το χιόνι, με τρελαίνει μετά
όταν δε λέει να σηκωθεί......
το χιόνι μάλλον θα είναι σαν το ψάρι και τους επισκέπτες που σύμφωνα
με την παροιμία βρωμάν την τρίτη μέρα
τώρα όμως είμαστε στην πρώτη ας το απολαύσω......

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Ντάλα μεσημέρι....


Ντάλα μεσημέρι έχεις βρει τρία τέταρτα ελεύθερου χρόνου. Αποφασίζετε με την καλή σου φίλη να κάνετε μια ωραία βόλτα και να χαλαρώσετε μια που οι καλές μέρες λιγοστεύουν.Μέχρι εδώ όλα καλά.Ξαφνικά και από το πουθενά εμφανίζεται μπροστά σας γνωστό σας πρόσωπο κι εκεί ντάλα μεσημέρι στη μέση του δρόμου αρχίζει και κλαίει και σας λέει πόσο πολύτιμες είστε γι αυτόν, ποσο τον έχετε βοηθήσει και πόσο στεναχωριέται που θα σας χάσει όταν φύγετε.....(περίπου σε δυο χρόνια).
Έχουν περάσει δύο βδομάδες από τότε.Με τη φίλη μου δεν το αναφέραμε ποτέ.Δεν το συζητήσαμε ποτέ λες και δεν έγινε σε μας.Τόσο μεγάλο ήταν το ξαφνιάσμα...Τι στο διάολο δεν είμαστε εκεί?
Σήμερα λύθηκε το μυστήριο.
Μας ανακοινώθηκε πως αλλάζουν κάποια πράγματα στη δουλειά.Με λίγα λόγια θα μας π......
κανονικά. Κάποιοι θα τηνπληρώσουν ενώ δε φταίνε ήταν η τελευταία ατάκα.... Εμπνευστής του σχεδίου ο κλαψιάρης που ανέφερα....
Γιατί όλοι οι προδότες, οι άνθρωποι που χτυπούν πισώπλατα ζητούν και τη συμπάθεια σου...
Μάτια που σε κοιτούν βουρκώμενα και σου λένε τις παπαριές τους για εκτίμηση, αγάπη, έρωτα...Έκλαιγε γιατί θα μας έχανε έλεγε....Εγώ λέω πως έκλαιγε γιατί είχε αποφασίσει να μας χάσει.Το είχε ήδη κάνει.Δεν είχε κόστος κανένα Μόνο λίγα δάκρυα. Οι εντυπώσεις και τα προσχήματα πάνω απ΄όλα!!
Δε θα ξαναπώ ποτέ πως από κάποιον τα περιμένω όλα...είναι μεγάλη μαλακία.Πιστεύω πως όλα δεν μπορείς να τα περιμένεις γιατί δεν τα γνωρίζεις.Περιμένεις μόνο αυτά που γνωρίζεις γι αυτό και μένεις με το στόμα ανοιχτό κάθε φορά που την πατας!
Δεν πειράζει ,μικρά μου ανθρωπάκια, εγώ θα αδιαφορώ.Θα αδιαφορώ και ούτε να σας φτύσω.....
Τη σκόνη μου θα τρώτε, , σκουλήκια...
Πού είστε δε σας βλέπω?
Ακόμα κολλημένοι στο χώμα αφήνοντας πίσω μόνο τη σιχαμερή μυξα σας?
Χα, Χα αδιαφορώ και πετάω.....

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2008

ξ αγαπώ


Κάποτε αγαπούσα έναν
μετά τον ξε αγάπησα και αγάπησα άλλον
έμαθα πως κι αυτός με ξε αγάπησε
κι αγαπάει άλλη
τώρα αγαπάω άλλον
μα αυτός με ξε αγάπησε και αγαπάει άλλη...
έτσι λοιπόν κι εγώ θα τον ξε αγαπήσω
και θα αγαπήσω άλλον
που θα ΄χει ξε αγαπήσει μια άλλη
και θα αγαπάει εμένα......

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2008


Μιά φορά κι έναν καιρό
ήταν μια louis vuitton
δεν ξερω αν είχε παραδάκι
είχε όμως τρελό υφάκι.
Ως τσαντούλα από σόι
την αναγνωρίζαν όλοι
τσάντα χρώματος σκατί
σύμβολο μιας εποχής
έδινε με την ομορφιά της
και την αριστοκρατική γενιά της
δύναμη και εξουσία
μα και μπόλικη λαγνεία.
Μιά ηλιόλουστη ημέρα
βγήκε έξω για αέρα
έπινε το καφεδάκι
σ ένα φίνο μαγαζάκι
τότε όμως αχ καημένο vuitton(νάκι)
δυό χαζά χαζά κορίτσια
που χανε μεγάλα στήθια, σπρώξανε το γκαρσονάκι
κι έπεσε όλο το δισκάκι
πάει ο γλυκός καφές ,πέφτει κι ο ψηλός φραπέ(ς)
έγινε το vuitton(νάκι), σα βρασμένο καστανάκι
πόσο χάρηκα θεέ μου δεν την βλέπω άλλο πια, κι έμαθα πως έρχεται το τέλος για μια τσάντα με λεφτά!!!!!!!

Από τις αναμνήσεις μιας υπαλλήλου......και μιας άλλης.....

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

SOCCER

Το ποδόσφαιρο μου αρέσει πολύ. Τον τελευταίο καιρό είμαι χαρούμενη γιατί η αγαπημένη μου ομάδα σκίζει.Εύχομαι να έχει καλή συνέχεια και μια καλή χρονιά. Βλέποντας έναν αγώνα την Κυριακή αναρωτήθηκα για μια ακόμα φορά. Πώς είναι δυνατό οι έλληνες διαιτητές να μοιάζουν όλοι με κεφτεδάκια με πόδια ? κοιλιές φουσκωμένες , τρέχουν ασθμαίνοντας τους βλέπεις και αναρωτιέσαι αν καταφέρουν να βγάλουν τον αγώνα. Μοιάζουν σαν να τους έβαλε κάποιος τιμωρία και το κάνουν αυτό .Μαζί τους φυσικά και οι παρατηρητές άλλοι χοντρομπαλάδες και αυτοί....μήπως αν φτιάξουν τη φυσική τους κατάσταση θα βλέπουν και θα σφυρίζουν καλύτερα...

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2008

Φοντανάκι

Σήμερα έφυγα από τη δουλειά χαρούμενη. Πέρσι δεν είχε συμβεί πολλές φορές, οπότε φέτος θα το εκτιμώ περισσότερο. Άσε που πιστεύω ότι θα γίνεται όλο και πιο συχνά.

Έχω ένα καλό προαίσθημα για τη χρονιά που ξεκινά (ναι, αυτή που αρχίζει το Σεπτέμβρη και τελειώνει στα πρώτα μπάνια, αυτή!).

Τρίτη, 27 Μαΐου 2008

ονειροπλόκος


Η κούραση με νίκησε
η νύστα με νίκησε
βρίσκομαι στα πρώτα σύννεφα του ύπνου
το κορμί ξεκουρδίστηκε
το κορμί ξεκουράζεται
η ψυχή πετάει
το μυαλό ονειρεύεται
εγώ ονειρεύομαι
ονειρεύομαι και τρομάζω
ονειρεύομαι και λυπάμαι
ονειρεύομαι και χαίρομαι
δεν μπορώ να σταματήσω να ονειρεύομαι
σ' ονειρεύομαι.....

Σάββατο, 24 Μαΐου 2008

Beach friends

Το σκέφτηκα. Πιστεύω ότι είναι καλύτερο να μην ξέρω τι έχει πει για μένα. Αυτό που ξέρω είναι ότι αν μάθω θα στενοχωρηθώ και δεν αξίζει. Ο Τ. έχει δίκιο, τροφή της είναι οι καβγάδες και δε θέλω να τσακώνομαι. Το μόνο που κάνω είναι να φεύγω και είμαι όσο μακριά θα μπορούσα, δυστυχώς όχι αρκετά.

Είναι καλύτερα να μην ξέρω. Ίσως σε ρωτήσω σε κανά δυο χρόνια, ένα βράδυ που θα καθόμαστε δίπλα στη θάλασσα με τα πόδια μας στην άμμο. Θα μου πεις πως δε θα ‘χει σημασία, όπως δεν έχει ούτε και τώρα.

Σάββατο, 17 Μαΐου 2008

Θέμις

Μού το πρότεινες μία, το είπες δεύτερη, το ξανάπες και σου απάντησα «όχι» κάθε φορά. Δε θέλω να δουλέψω για ‘σένα. Σεβάσου το και μην πας πίσω από την πλάτη μου, γιατί θα πάω κι εγώ πίσω απ’ τη δική σου.

Δεν ξέρω πως κάνετε τις δουλειές σας εδώ μα, να 'σαι σίγουρος, αν χρειαστεί, θα τα πούμε σε μια γλώσσα που ΚΑΙ ΕΣΥ καταλαβαίνεις. Άφησέ με ήσυχη και βρες μια άλλη να κάνει τη χαζοδουλειά σου!

Α, και κάτι άλλο: το ότι μπορώ να το κάνω, δε σημαίνει ότι θέλω ή ότι πρόκειται.

Τρίτη, 13 Μαΐου 2008

βαρετή αναμονή

βαρέθηκα να περιμένω τον καιρό να φτιάξει
βαρέθηκα να περιμένω τις μέρες της άδειας
βαρέθηκα να περιμένω ένα δέμα που εδώ κι ένα μήνα έρχεται
κι ακόμα να φτάσει
βαρέθηκα να περιμένω πότε θα σκάσει το επόμενο ευχάριστο νέο
βαρέθηκα να περιμένω να ρθει η έμπνευση για να γράψω......

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Ωδή στα χαμένα σαββατοκύριακα

Πόσους διαφορετικούς τρόπους μπορείς να βρεις για να χάσεις τον ελεύθερό σου χρόνο;

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2008

Γλυκά και τσιγάρα

Η Νέα Υόρκη είναι ένα ωραίο μέρος για να βρίσκουμε τις αδυναμίες μας...
και να τις χαιρόμαστε!
Καλή αρχή!