Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2008

Tι θυμάμαι από τα Χριστούγεννα


Οι γιορτές δεν είναι το φόρτε μου, δε μ΄ενθουσιάζουν δηλαδή. Αισθανόμουν πάντα λίγο άβολα τις γιορτές και βαριόμουν αφάνταστα. Κι ένα παράξενο από παιδί με κούραζε η πολυκοσμία τους.Όσο μεγαλώνω αυτά τα συναισθήματα μ΄αφήνουν. Τώρα αν είναι βολικά προτιμώ να ταξιδεύω τις μέρες αυτές ή να κάθομαι σπίτι για να ξεκουραστώ και μ΄αρέσει. Φαίνεται δεν έχω καμιά ανυπομονησία πια...
Από τα Χριστούγεννα θυμάμαι μια μυρωδιά και λίγες εικόνες, φωτογραφίες θα έλεγα.
Η μυρωδιά των Χριστουγέννων για μένα είναι η μυρωδιά του καμένου ξύλου. Μεγάλωσα σε μία πόλη που έπεφταν πολλά χιόνια και έκανε πολύ κρύο. Έτσι σ' όλη τη πόλη πλανιόταν στον αέρα η μυρωδιά του καμένου ξύλου, από τα πολλά τζάκια και τις αμέτρητες ξυλόσομπες.Τη μυρωδιά αυτή ανακαλύπτω ξανά μόνο όταν βρεθώ Χριστούγεννα στην πανέμορφη Φλώρινα.
Τα πρώτα Χριστούγεννα που θυμάμαι είναι των δεκάξι μου χρόνων, ίσως γιατί σημαδεύτηκαν
από ένα τραγικό για μένα γεγονός κι έσβησε η μνήμη όλα τα προηγούμενα. Έχασα τη γιαγιά μου που ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή γιαγιά, αφού ήταν η γυναίκα που με μεγάλωνε από τη στιγμή που γεννήθηκα.....Τα Χριστούγεννα εκείνα με το μήνυμα της αγάπης πήρανπολύ μακριά την αγάπη από μένα.....κι ο αι -Βασίλης αντί να μου φέρει μου πήρε ότι περισσότερο αγαπούσα. Ήταν τα πιο κρύα Χριστούγεννα της ζωής μου.......
Κατόπιν ήρθαν κι άλλα αδιάφορα θα έλεγα...
Η αίσθηση που δε θα ξεχάσω και δε μπορώ να ξαναζήσω είναι όταν τα Χριστούγεννα πολλές φορές κοιμήθηκα αγκαλιά με τα παιδιά μου, μέσα σε ζεστές κουβέρτες στο χαλί δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο που αναβόσβηνε.Η αίσθηση της πληρότητας, της αγάπης που με πλημμύριζε έχει χαραχτεί μέσα μου.Τώρα τα παιδιά μου μεγάλωσαν και δεν μπορούμε να το επαναλάβουμε, λυπάμαι γιατί δεν το κάναμε πιο συχνά....
Αυτό είναι το μήνυμα των Χριστουγέννων για μένα, να κάνουμε, να λέμε πιο συχνά τα πράγματα που αγαπάμε...

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

stand by me

Μαύρη αράχνη σε άσπρο φόντο...

Ολαρία ολαρά χιόνι πέφτει στο βορρά
χιόνι έπεσε και κλείσαν τα σχολεία
που την κρύβεις, θεέ μου, τέτοια ομορφιά
επιτέλους τα παιδιά και οι δασκάλοι
χαίρονται μαζί πρώτη φορά
Όλα είναι ήσυχα κι ώραία
όλα είναι τόσο μαγικά
μόνο μία μαύρη αράχνη
μες στους δρόμους
μόνη τριγυρνά
τη louis vuitton στα χέρια της κρατάει
πέρα δώθε στο χιόνι την κουνάει
Σαν την είδαν κρυφτήκαν τα ελαφάκια
τα φωτάκια έσβησαν κι αυτά
θα σας θάψω στο χιόνι, εγώ ρεμάλια
είμ΄αράχνη αντέχω στα δεινά
Super puma με φώναζε η γιαγιά μου
κι ο παππούς μου με φώναζε φρικιό
θα σας κάτσω στο κεφάλι θε δε θέτε
έχω σχεδιο εγώ, έχω σκοπό
και μαζί με σας
και το όμορφο το χιόνι, θα το λιώσω
ναι, εγώ μπορώ.....
ολαρία ολαρά...........

Από τις αναμνήσεις μιας υπαλλήλου...και μιας άλλης...

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2008

ολαρία ολαρά,,


Oλαρία ολαρά χιόνι πέφτει από ψηλά.....
το πρώτο χιόνι για φέτος στη Νέα Υόρκη είναι γεγονός
Μέσα σε μια περίπου ώρα ασπρίσανε τα πάντα.
Πάντα μου αρέσει όταν πρωτοπέφτει το χιόνι, με τρελαίνει μετά
όταν δε λέει να σηκωθεί......
το χιόνι μάλλον θα είναι σαν το ψάρι και τους επισκέπτες που σύμφωνα
με την παροιμία βρωμάν την τρίτη μέρα
τώρα όμως είμαστε στην πρώτη ας το απολαύσω......