Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Ντάλα μεσημέρι....


Ντάλα μεσημέρι έχεις βρει τρία τέταρτα ελεύθερου χρόνου. Αποφασίζετε με την καλή σου φίλη να κάνετε μια ωραία βόλτα και να χαλαρώσετε μια που οι καλές μέρες λιγοστεύουν.Μέχρι εδώ όλα καλά.Ξαφνικά και από το πουθενά εμφανίζεται μπροστά σας γνωστό σας πρόσωπο κι εκεί ντάλα μεσημέρι στη μέση του δρόμου αρχίζει και κλαίει και σας λέει πόσο πολύτιμες είστε γι αυτόν, ποσο τον έχετε βοηθήσει και πόσο στεναχωριέται που θα σας χάσει όταν φύγετε.....(περίπου σε δυο χρόνια).
Έχουν περάσει δύο βδομάδες από τότε.Με τη φίλη μου δεν το αναφέραμε ποτέ.Δεν το συζητήσαμε ποτέ λες και δεν έγινε σε μας.Τόσο μεγάλο ήταν το ξαφνιάσμα...Τι στο διάολο δεν είμαστε εκεί?
Σήμερα λύθηκε το μυστήριο.
Μας ανακοινώθηκε πως αλλάζουν κάποια πράγματα στη δουλειά.Με λίγα λόγια θα μας π......
κανονικά. Κάποιοι θα τηνπληρώσουν ενώ δε φταίνε ήταν η τελευταία ατάκα.... Εμπνευστής του σχεδίου ο κλαψιάρης που ανέφερα....
Γιατί όλοι οι προδότες, οι άνθρωποι που χτυπούν πισώπλατα ζητούν και τη συμπάθεια σου...
Μάτια που σε κοιτούν βουρκώμενα και σου λένε τις παπαριές τους για εκτίμηση, αγάπη, έρωτα...Έκλαιγε γιατί θα μας έχανε έλεγε....Εγώ λέω πως έκλαιγε γιατί είχε αποφασίσει να μας χάσει.Το είχε ήδη κάνει.Δεν είχε κόστος κανένα Μόνο λίγα δάκρυα. Οι εντυπώσεις και τα προσχήματα πάνω απ΄όλα!!
Δε θα ξαναπώ ποτέ πως από κάποιον τα περιμένω όλα...είναι μεγάλη μαλακία.Πιστεύω πως όλα δεν μπορείς να τα περιμένεις γιατί δεν τα γνωρίζεις.Περιμένεις μόνο αυτά που γνωρίζεις γι αυτό και μένεις με το στόμα ανοιχτό κάθε φορά που την πατας!
Δεν πειράζει ,μικρά μου ανθρωπάκια, εγώ θα αδιαφορώ.Θα αδιαφορώ και ούτε να σας φτύσω.....
Τη σκόνη μου θα τρώτε, , σκουλήκια...
Πού είστε δε σας βλέπω?
Ακόμα κολλημένοι στο χώμα αφήνοντας πίσω μόνο τη σιχαμερή μυξα σας?
Χα, Χα αδιαφορώ και πετάω.....

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2008

ξ αγαπώ


Κάποτε αγαπούσα έναν
μετά τον ξε αγάπησα και αγάπησα άλλον
έμαθα πως κι αυτός με ξε αγάπησε
κι αγαπάει άλλη
τώρα αγαπάω άλλον
μα αυτός με ξε αγάπησε και αγαπάει άλλη...
έτσι λοιπόν κι εγώ θα τον ξε αγαπήσω
και θα αγαπήσω άλλον
που θα ΄χει ξε αγαπήσει μια άλλη
και θα αγαπάει εμένα......

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2008


Μιά φορά κι έναν καιρό
ήταν μια louis vuitton
δεν ξερω αν είχε παραδάκι
είχε όμως τρελό υφάκι.
Ως τσαντούλα από σόι
την αναγνωρίζαν όλοι
τσάντα χρώματος σκατί
σύμβολο μιας εποχής
έδινε με την ομορφιά της
και την αριστοκρατική γενιά της
δύναμη και εξουσία
μα και μπόλικη λαγνεία.
Μιά ηλιόλουστη ημέρα
βγήκε έξω για αέρα
έπινε το καφεδάκι
σ ένα φίνο μαγαζάκι
τότε όμως αχ καημένο vuitton(νάκι)
δυό χαζά χαζά κορίτσια
που χανε μεγάλα στήθια, σπρώξανε το γκαρσονάκι
κι έπεσε όλο το δισκάκι
πάει ο γλυκός καφές ,πέφτει κι ο ψηλός φραπέ(ς)
έγινε το vuitton(νάκι), σα βρασμένο καστανάκι
πόσο χάρηκα θεέ μου δεν την βλέπω άλλο πια, κι έμαθα πως έρχεται το τέλος για μια τσάντα με λεφτά!!!!!!!

Από τις αναμνήσεις μιας υπαλλήλου......και μιας άλλης.....