Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

γλυκαντικά

Σήμερα νιώθω ευφορία. Η καρδιά και τα βήματά μου είναι ελαφριά. Νομίζω ότι έχω αρχίσει να σε ερωτεύομαι. Ξέρω ότι σε ερωτεύομαι, απλά διαλέγω να κάνω τις χαζές ασκήσεις αυτυποβολής, μπας και με σώσω από άλλη μια σύγκρουση με το πολικό εξπρές. Ναι, αυτό που κουβαλάει δώρα και δεν σταματάει αφού δεν έχει διαβάσεις για πεζούς.


Όσο σε έβλεπα και σε άκουγα χθες, παρακαλούσα το θεό να μη με αφήσει να σε ερωτευτώ. Είμαι, βλέπεις, στη φάση που δεν βλέπω αρνητικά. Μου αρέσουν όλα επάνω σου. Τα μάτια, τα χέρια, η φωνή σου. Ο τρόπος που ψάχνεις να βρεις τις σωστές λέξεις χωρίς να σταματάς να μιλάς, ακόμα και ο τρόπος που θυμώνεις. Όλα μ’ αρέσουν. Αυτά είναι ο λόγος που ήρθα, αυτά θα είναι ο λόγος που θα φύγω. Εμένα με ξέρω. Εσένα θέλω να σε μάθω.


Θέλω να ξέρω που περίπου πάει το μυαλό σου όταν για πολύ λίγο αφαιρείσαι, όταν ψάχνεις τις σελίδες ενός βιβλίου ή όταν στρίβεις τα τσιγάρα σου. Έχω αποφασίσει που πάει το μυαλό σου όταν με φωνάζεις, και την πρώτη και τη δεύτερη φορά.


«Ναι, φυσικά και θα μείνω.» Ο χρόνος μαζί σου είναι χρυσάφι. Μαζί σου τα μαθαίνω όλα από την αρχή. Μαθαίνω να βλέπω, μαθαίνω ν’ ακούω, μαθαίνω να νιώθω και να γράφω. Το να μιλάω δεν έχει μεγάλη σημασία. Ποτέ δεν είχε για μένα.


Θέλω να σε ακούω να μιλάς. Θέλω να μου δείχνεις τον κόσμο σου και τον τρόπο που τον βλέπεις. Αυτόν τον τρόπο που χωράει το σύμπαν σ’ ένα δωμάτιο και του βάζει φωτιά ανάβοντας μόνο ένα κερί.


Νιώθω τυχερή κι ευτυχισμένη. Όσο δεν το πιστεύω, θα είμαι μια χαρά.